دست هایم رادر جلوی سینه به هم می چسبانم. با اینکه چشم هایم را کاملا بسته ام اما هنوز انعکاس نور چراغ بنفش رنگ در ذهنم نقش بسته است و گویی در تمام وجودم جاری می گردد .
اندکی بعد در یک برهوت هستم .
من در این برهوت چه می کنم... تنهای تنها. خیلی سردم شده . می لرزم.گمشده ام یا به دنبال گمشده ای می گردم . هر چقدر می گردم پیدایش نمی کنم. پس چرا گرم نمی شوم ...
لحظاتی چند می گذرد.نفس گرمی را در کنار گوشم احساس می کنم. سلول هایم به جنبش عجیبی در می آیند.
- تو کی هستی ...
* من یک سفیرم از سرزمینی مقدس
- از من چه می خواهی...
* به یاد آور.
و با دست به افق اشاره ای کرد و خیره ماند. من نیز نگاهش را دنبال کردم و در دور دست ها راهی دیدم بی انتها و سرشار از نور . وه که چه با عظمت بود متحیرانه پرسیدم
آن چیست...
* راه توست . راهی است که به سمت آرامش قلبی و اقتدار درونی ختم می شود. راهی است که در آن فقط عشق جود دارد
عشق به خودت
عشق به همنوع
عشق به جهان پیرامون
و عشق به الله
تو در این مسیر تجلی می دهی نور پروردگار را . تو در این مسیر با انسان های بسیاری همسفر هستی.
- توشه ام در این راه چیست...
صداقت-پاکی-ایثار-اقتدار-صبر-شادی-سرور
- چراغ راهم...
کتاب فرقان.تو را متمایز می کند .زندگی تو را .اعمال تو را و روح تو را
-چگونه می توانم حرکت در این مسیر را آغاز کنم...
با رها کردن خود از منیت .تکبر و وابستگی ها.اما قبل از حرکت تو ملزم هستی که بین خودت و پروردگارت قراردادی را عقد نمایی و من به عنوان تنها شاهد حضور دارم .
با تمام وجود دست راستم را بر روی قلبم گذاشتم و فریاد زدم
من با علم به تمام سختی ها در این راه قدم می گذارم و در راه رسالت الله از هیچ کوششی فرو گذار نخواهم بود. من اعتقاد دارم به الله .به رسالت الله و به رسالتی که در ارض مقدس یا درون انسانها به ودیعه گذاشته شده است . من آماده حرکتم. یا علی.
چشم هایم را که باز کردم اولین کسی را که دیدم استاد بود .حالا دیگر چراغ های مهتابی را روشن کرده بودند .همه در التهاب و رفت و آمد بودند اما من هنوز دست راستم روی قلبم بود.
ما را سفری فتاد بی ما
آنجا دل ما گشاد بی ما
ماییم همیشه مست بی می
ما ییم همیشه شاد بی ما
ماییم ز نیک و بد رهیده
از طاعت و از فساد بی ما
